Spider Man: Shattered Dimensions

شاید در دنیای بازی های رایانه ای، کمتر کسی باشد که با بازی های Spider Man(مرد عنکبوتی) در دوران کنسول ها (به خصوص PS1) خاطره ای نداشته باشد. بازی هایی که با تمام کمی و کاستی شان طرفداران زیادی به خصوص در ایران داشتند. پس از دو بازی Spider Man 1 و 2 Spider Man در کنسول PS1 بازی های متعددی در خصوص این ابر قهرمان ساخته شد که هیچ کدام باب دل طرفداران این شخصیت محبوب نبود. تا اینکه بالاخره Beenox توانست بازی مردعنکبوتی را آن طور که خیلی ها میخواستند باز سازی کند تا بار دیگر هواداران Spider Man، یک عنوان با کیفیت را تجربه کنند.

Spider Man بازگشته است، البته بهتر است بگوییم Spider Man با نمونه های موازی خود بازگشته است. روند بازی در مورد چهار Spider Man در چهار دنیای مختلف است. Noir Spider Man (مرد عنکوتی معمولی)، Amazing Spider Man، Spider Man 2099 و Ultimate Spider Man. از همین جا خیلی ها انتظار داستانی قوی و زیبا را که می تواند خیلی جذاب باشد را دارند، ولی علی رقم همه ی این تصورات داستان بازی بسیار ضعیف و بی منطق پیش می رود. به طوری که می توان گفت این داستان بهانه ای ساده برای رو به رو شدن با اکثر دشمنان Spider Man است. داستان از آن قرار است که میستریو، که یکی از اصلی ترین دشمنان Spider Man است، تصمیم می گیرد سنگی جادویی را از موزه به سرقت ببرد و بعد از به سرقت بردن آن به خاطر دخالت Spider Man این سنگ می شکند و تکه های اش به جاهای مختلفی می رود و حالا Spider Man باید ماموریت خود را شروع کند و قبل از رسیدن میستریو به تکه ها، خودش تمام آنها را پیدا کند. حال سوالی بی جواب به میان می آید و آن هم این است که چرا تمام دشمنان Spider Man با هم تصمیم می گیرند با تکه ای از این سنگ قوی بشوند؟ به هر حال اگر سازندگان می توانستند بخش بیشتری را به داستان اختصاص بدهند خیلی بهتر می شد و این بازی می توانست با ایده ای همچون چهار Spider Man موازی در این نکته خوش بدرخشد.

Noir Spider Man ویژگی منحصر به فردی نسبت به بقیه اSpider Man ها ندارد و می توان گفت در کل یک Spider Man عادی است. Noir Spider Man کارهای مخفی کاری بازی را به عهده دارد و همیشه یا باید در سایه قرار بگیرد یا بالای سر دشمنان تا بتواند آنها را شکست دهد. مهم ترین ویژگی این Spider Man حرکات مخفیانه او می باشد و همچنین خط سلامتی او که به سرعت  پر می شود که نشان از آن می دهد که باید مراحل را به صورت کاملا مخفی کاری تمام کنید. البته در طول مراحل مکان هایی هستند که Noir Spider Man رو در رو با دشمنان اش مبارزه می کند که اقلب آنان ضعیف و بدون اسلحه اند. Spider Man 2099 کارهای سریع (حرکات به شدت سرعتی) را بر عهده دارد. از ویژگی های این Spider Man ضربات سریع و دفاع سریع تر و همچنین سقوط های آزاد آن که برای گرفتن Boss ها مورد استفاده قرار می گیرد، می باشد. Spider Man ،Ultimate Spider Man سیمبیوتی (همان ماده ی چسبناکی که Venom، یکی از دشمنان Spider Man را گرفتار کرده است) که ضربات قوی و محکم آن دشمنان را از پای در می آورد. به طوری که می توان گفت در بین چهار Spider Man قوی ترین ضربات از آن همین Spider Man است. از ویژگی های دیگر این نمونه، حالت خشم (Rage) است که در آن Spider Man به صورت غیر طبیعی خشمگین می شود. هر کدام از Spider Man ها گیم پلی های مخصوص به خود را در یک مرحله دارند. به همین علت در هر مرحله شاهد گیم پلی جدید هستیم و گیم پلی بازی هیچ گاه تکراری نمی شود. با این که شاید روند بازی در طول بعضی مراحل خیلی کسل کننده باشد اما، با رفتن به مرحله ی بعد شاهد گیم پلی جدید و Boss جدیدی خواهیم بود. بازی بیشتر بر روی Boss Fight ها تکیه دارد؛ برای مثال در بعضی مراحل باید سه بار جان Boss را در جاهای مختلف مرحله تمام کنید که با جلو رفتن بازی مقداری از آن کاسته می شود ولی خود Boss ها واقعا جذاب و جالب هستند به طوری که شاید بازی بازان دوست داشته باشند چند بار با Boss مرحله رو در رو شوند و برای بار چندم آن را شکست دهند. البته اکثر Boss Fight ها راه و روش مخصوص به خود را دارند به نحوی که بعد از پیدا کردن راه حل می توانید Boss مرحله را به راحتی شکست دهید.
بخش دیگر مراحل به جلو رفتن و شکست دادن دشمنانی که از محیط باز هجوم می آورند، اختصاص دارد که برای شکست دادن آن ها مشکل خاصی برای شما پیش نخواهد آمد. دشمنان در هر مرحله به چهار نوع تقسیم می شوند که شاید در بعضی مراحل دشمنانی بیشتر با ظاهری جدید وارد مرحله شوند. ولی چهار نوع دشمن هستند که در تمام مراحل وجود دارند و تنها فرق شان در ظاهرشان می باشد. اولین و ضعیف ترین دسته ی دشمنان، دشمنان بدون اسلحه هستند و فقط سلاح آنها مشت و لگد می باشد که به سادگی می توانید از پس آنان بر آیید. دسته ی دوم دقیقا همانند دسته ی اول هستند ولی تنها فرق شان در اسلحه داشتن آنان است. آنان سلاح گرم در دست دارند و از طریق آن، شما را مورد هدف و اثابت قرار می دهند. دسته ی بعد دشمنانی بزرگ تر با ضرباتی قوی هستند که می توانند در برابر ضربات شما از خود دفاع کنند. شکست دادن آن ها به مراتب از دسته های پیشین سخت تر و هیجان انگیز تر می باشد. دشمنان قوی تر از دسته ی سوم دشمنانی خیلی بزرگ و قوی هستند که تعدادشان در یک مرحله خیلی کم است ولی شکست دادن آن ها از همه سخت تر است و اقلب سلاح سرد بزرگی (مانند گرز) حمل می کنند و با آن به طرف شما هجوم می آورند. برای شکست دادن این گروه از دشمنان باید وقت زیادی را صرف کنید و پیشنهاد می کنیم در برابر بیشتر ضربات آنها از خود دفاع کنید. در کل باید گفت تمام این دشمنان مشکل خاصی را برای شما ایجاد نمی کنند و رمز موفقیت در این مبارزه ها گرفتن دفاع در تمام مدت مبارزه و استفاده ی به موقع از حس عنکبوتی است. البته مبارزه با این همه دشمن برای باز شدن درها می باشد ولی در بعضی مواقع راه شما باز است و می توانید به راحتی از آن دشمنان گذشته و آنان را پشت سر بگذارید و وارد بخش دیگری از مرحله شوید.
نجات گروگان ها بخش دیگری از گیم پلی یک مرحله را تشکیل می دهد که در اکثر مراحل وجود دارد. این کار در مراحل فقط با کشتن دشمنان و باز کردن جایی که گروگان ها در آن هستند انجام می شود. در بعضی از مراحل باید تکنسین ها و دانشمندانی را نجات داده و به محل مورد نظر ببرید تا آن ها بتوانند دری که به بخش بعدی گیم پلی منتهی می شود را برای شما باز کنند. در کل این المان در بازی بیش از حد وجود دارد و شاید بعد از مدتی خسته کننده و تکراری جلوه دهد.
مبارزه با دشمنان بخش اعظمی از مراحل را تشکیل می دهند پس باید به سیستم مبارزه بیش تر بپردازیم. شما می توانید در مبارزات ضربات و کمبو های زیبایی را خلق کنید و در هر زمان می توانید کمبو و حرکات جدیدی را آزاد کنید که باز هم تنوع دیگری در این بخش محسوب می شود؛ ولی برتری برخی از فن ها نسبت به بقیه ی ضربات باعث شده تا بعد از مدتی بازی بازان فقط در مبارزات از فن های برتر استفاده کنند یعنی به عبارتی دیگر می توان گفت که بعضی از ضربات مزیت های زیادی دارند ولی عیب خاصی در آن ها وجود ندارد و همین باعث برتری بعضی از ضربات شده در بازی می باشد. در مورد مبارزه باید گفت با این که در بیشتر مراحل باید به مبارزه روی می آورید اما، تنوع حرکات باعث شده که هیچ گاه از مبارزه خسته نشوید.
در برخی از قسمت های مرحله که کم هم نیستند، نگاه شما به دید اول شخص مرد عنکبوتی تغییر می کند و اطراف را (که از پیش تعیین شده هستند) مشاهده می کنید. در بیشتر مراحل هم با همین دید اول شخص قسمتی از جنگ را با Boss ها می گذرانید که اغلب برای ضربات آخر کار مفید هستند. مکانیزم مبارزه در حالت اول شخص به قدری ساده و کودکانه است که واقعا در بازی اضافه است و هیچ نکته ی جالبی را در بر ندارد. فقط باید آنالوگ بالا، چپ و راست را برای مشت بزنید که از لحاظ قدرت همه ی مشت ها یکسان هستند و با آنالوگ پایین نیز می توانید از خود دفاع کنید. همان طور که می بینید اصلا نکته ی جالبی در این قسمت وجود نداشته و این بخش به هیچ وجه در بازی هیجان ندارد و بعد از مدتی خسته کننده می شود. بعد از مبارزه با دشمنان و مبارزه در حالت اول شخص می رسیم به مبارزه با Boss ها که مهم ترین بخش بازی را تشکیل می دهند. خوشبختانه Beenox توانسته به بهترین نحو ممکن مبارزه با Boss های مختلف مرد عنکبوتی را طراحی کند. شما با بیشتر دشمنان Spider Man می جنگید و در هر مبارزه گیم پلی مخصوص به خود را مشاهده می کنید. البته همان طور که در ابتدای نقد گفته شد، هر کدام از Boss ها راه و روش مخصوص به خود را دارند و پس از کمی سر و کله زدن با Boss ها نقطه ی ضعف آن ها را پیدا خواهید کرد. معمولا در مبارزاتی که در اوایل و اواسط مراحل با Boss ها دارید باید کاری را چندین بار (برای مثال پرت کردن بمب به طرف Boss) را تکرار کنید تا خط جان Boss تمام شده و فرار کند و شما به دنبال آن بروید. اما در مبارزات نهایی، گیم پلی به کلی دگرگون شده و شما باید با راه های دیگری Boss ها را شکست دهید و مرحله را به پایان برسانید.
در کلام آخر در بخش گیم پلی باید گفت: گیم پلی Spider Man: Shattered Dimensions اصلا قابل مقایسه با قسمت های قبلی از این سری نیست و واقعا پیشرفت های اساسی در آن دیده می شود که باعث بالا رفتن کیفیت کلی بازی شده است.

یکی از بهترین نکات بازی Spider Man: Shattered Dimensions گرافیک آن است. گرافیک هنری زیبا همراه با طراحی مناظر زیبایی که در هر مرحله می بینید بسیار چشم نواز و زیبا کار شده اند. طراحی خود Spider Man ها و Boss ها واقعا خوب و در حد کمیک ها هستند و تغییری در آن ها به وجود نیامده (به غیر از چند مورد). حتی لباس های مختلفی که در طول بازی می توان آزاد کرد هم عالی طراحی شده اند. همین طور طراحی دشمنان مختلفی که در طول مراحل بازی هستند در حد قابل قبولی قرار گرفته اند. البته بعضی از بافت ها ضعیف کار شده و علاوه بر این باگ های متعددی در بازی وجود دارند که تعدادشان کم نیست. برای مثال Spider Man در بعضی مواقع از میان دیوار ها رد می شود یا اسیر بعضی از گلیچ ها شده که دیگر نمی توان از آن ها خارج شد. رنگ آمیزی و رنگ بندی مراحل به بهترین شکل صورت گرفته است. در دنیای Noir Spider Man به خوبی حس مخفی کاری و تاریکی وجود دارد و در Spider Man 2099 به خوبی جوی تخیلی و حس آینده وجود دارد. جزئیات مراحل متنوع می باشد و در هر کجا می توان چیزی جدید را پیدا کرد و همین نکته سبب شده که در هر مرحله تا آخرین محلی که در آن مشغول به بازی هستید، همه ی مکان ها جدید باشند و هیچ کدام تکراری و یا شبیه به هم در جلوه ندهند.

یکی از دیگر نکات خوبی که در Spider Man: Shattered Dimensions می درخشد صداگذاری بازیست. تمام صدا های محیط اعم از صدای شلیک اسلحه و ضربات Spider Man یا دشمنان اش و صدای انفجار ها به خوبی کار شده اند. در طول مراحل موسیقی واقعا جذابی پخش می شود که با کارهایی که باید در آن زمان انجام دهید هم خوانی کاملی دارد. این موسیقی ها بعضی مواقع وجود ندارند ولی در کل قابل قبول هستند. بهترین بخش در بین صدا ها دوبله ی عالی شخصیت هاست. تمام دشمنان Spider Man بهترین دوبله را دارند. تمام دوبله ها ما را به سال های گذشته می برند و می توان گفت دوبله ی Spider Man با بذله های جالب و جذابش بسیار خوب و جذاب می باشد.

در آخر باید گفت که بازی Spider Man: Shattered Dimensions با تمام کمی ها و کاستی های اش، در برخی از موارد بالا تر از سطح انتظارات ظاهر شده و با این که هنوز با سال های طلایی Spider Man فاصله دارد، اما این بازی توانست با رعایت استاندارد ها به یکی از بهترین بازی های ابر قهرمانی این نسل تبدیل شود.