Silent Hill: Downpour

یکی از غریزه های وجودی انسان ترس است. با این که هیچ انسانی علاقه مند به ترسیدن نیست، اما سال های طولانی است که انسان برای تجربه ی هیجان به ترس رو آورده است. ورود داستان های ترسناک به کتاب ها و بعد از آن ورود آن به صنعت سینما و سپس به صنعت بازی های رایانه ای نوعی جدیدی از هیجان را تعریف کرد. داستان های ترسناک خود، به چندین شاخه از جمله زامبی، ترس روانشناسی و ... تقسیم می شوند. Silent Hill یک از معروف ترین بازی های ترسناک است که می توان آن را در شاخه ی ترس روانشناسی قرار داد. اولین Silent Hill  در سال 1999 برای کنسول PS1 عرضه شد. این عنوان از همان ابتدا بخاطر داستان پردازی جذاب و القای وحشت به بهترین شکل توانست طرفداران بسیاری پیدا کند. در سال 2001 شاهد عرضه ی Silent Hill 2 بودیم. این عنوان برای اکثر کنسول های هم نسل خود عرضه شد و باز هم موفقیت دیگری را رقم زد.سپس در سال های 2003 و 2004 به ترتیب SH 3 و SH 4 نیز عرضه گشت. تمام این نسخه ها طرفداران SH را راضی نگه داشتند تا اینکه با عرضه ی Silent Hill: Homecoming این سری با افت فاحشی روبه رو شد. خیلی از منتقدین تغییر شرکت سازنده را دلیل اصلی می دانستند و بعضی دیگر استفاده از المان های تکراری برای ترساندن. هر چند این سری با نسخه های نسبتا خوب Shattered Memories و قبل از آن Origins که برای PSP و PS2 عرضه شده بودند باز هم سرپا بود اما هنوز هم طرفداران، افت SH را در یاد داشتند. به همین دلیل Konami نسخه ی هشتم بازی را رسما تایید کرد و بعد از چندی نام آن را Downpour نهاد. سازنده ی این نسخه، Vatra Games، شرکتی که یک بازی رسمی به نام Rush'n Attack: Ex-Patriot در کارنامه دارد خواهد بود.

داستان از آنجایی شروع می شود که اتوبوسی را می بینیم در حال حرکت در جاده ای بارانی، مه گرفته و بسیار بسیار خلوت. این اتوبوس حامل زندانیان است. بر اثر بی دقتی راننده اتوبوس چپ کرده و به دره می افتد. از این اتفاق فقط یک زندانی به نام مورفی پندلتون (Murphy Pendleton) و یک پلیس زن جان سالم به در می برند. وقتی که مورفی به هوش می آید پا به فرار می گذارد، اما در این بین همان پلیس زن راه او را می بندد، اما مورفی خوش شانس است و پلیس زن به دره سقوط می کند. مورفی در شهری خلوت با سکوتی مرگبار قدم می زند و در ادامه ی داستان با شخصیت های مختلفی از جمله پستچی یا مردی که قصد خودکشی دارد روبه رو می شود، اما آنان به جای اینکه اطلاعات به درد بخوری به وی بدهند با سخنان خود وضعیت را مبهم تر می سازند.

وقتی که مورفی به هوش می آید کنترل وی را به عهده خواهید گرفت. از همان ابتدا بعد از یافتن چراغ قوه باید مکررا به دنبال سلاح باشید. خوشبختانه می توانید از بیشتر وسایل دوروبر خود برای از بین بردن دشمنان استفاده کنید. صندلی، کپسول گاز و ... را می توان صرف نظر از وظیفه ی اصلی یه نوع سلاح به حساب آورد. اما مشکلی که وجود دارد این است که این وسایل با کمی استفاده نابود خواهند شد و باید به دنبال سلاح دیگری باشید. البته در نبود سلاح مورد نظر می توانید از دست دشمنان فرار کنید، اما در مقابله با غول های آخر با فرار کاری از پیش نخواهید برد. بیشتر دشمنان زن نماهایی هستند لاغر اندام با مو هایی بلند، این دشمنان بسیار باهوش و بسیار خطرناک اند. وقتی نزدیک شما هستند با دست ضربه می زنند یا اینکه از پشت روی کمر شما پریده و شروع به گاز گرفتن می کنند و وقتی از شما دور هستند جیغ می زنند و شما باید با دکمه زدن از این حالت خارج شوید. چند نفری حمله می کنند و وقتی یکی از آنها قصد ضربه زدن دارد دیگری جیغ زده تا شما نتوانید از خود دفاع کنید.

محیط بازی بسیار وسیع است. به نوعی می توان گفت با یک سایلنت هیل Open World طرف هستیم. بر اساس اطلاعات، داستان در جنوب شهر به وقوع می پیوندد. شما می توانید به هر کجا که خواستید بروید و وارد هر دری بشوید. در گوشه کنار نقشه پر از ماموریت های فرعی است. همانگونه که می توانید هر کجا بروید، می توانید هر ماموریت را به گونه ی دلخواه به انجام برسانید اما باید بدانید که هر کاری که انجام می دهید تاثیر خود را در پایان بازی می گذارد. بله، درست فهمیدید. داستان پایان های مختلفی دارد اما هنوز تعداد آنها مشخص نیست.

مه غلیظ، سکوتی وحشتناک و جنگل های بی سر و ته حتما شما را به یاد Alan Wake خواهد انداخت. حتی سردرگمی ای که در چهره ی آلن وجود داشت، در چهره ی مورفی نیز موج می زند. هر چه در داستان جلو می روید سوال های بیشتری برای شما به وجود می آید و با حل هر سوال، سوال جدیدی ذهن شما را متوجه خود خواهد کرد. از اتفاقاتی که ذهن مورفی را همیشه درگیر خود می کند تغییر تدریجی یا ناگهانی محیط است. گاهی اوقات که وارد راه رو یا اتاقی می شوید، دیوار ها و وسایل شروع به تغییر یا از بین رفتن می کنند و می بینید که در مکان دیگری هستید.

به طور کلی گیم پلی حرف های زیادی برای گفتن دارد. تعداد بالای ماموریت های اصلی و فرعی، معماهای مختلف، دشمنان و موجودات سرسخت و محیط کاملا Open World نوید یک Silent Hill مبهم، جذاب و طولانی را می دهد.

Silent Hill: Downpour از موتور گرافیک Unreal Engine 3 بهره می برد. با استفاده از این موتور، وحشت به خوبی به نمایش درآمده است. گرافیک تکنیکی و هنری خوب محیط، کیفیت بالای تکسچر ها و افکت های خوب باران و مه از قدرت این موتور نشئت گرفته اند. بر انیمیشن های حرکت بدن و صورت نیز بسیار کار شده است و در سطح عالی قرار دارند. نورپردازی نیز فوق العاده است. نور خورشید کم فروغ در لابه لای برگ های درختان یا تابش نور روی جاده ای باران زده یا روی لباس خیس مورفی بازیباز را به خود جذب می کند.

در کلام آخر می توان گفت بعد افتی که Silent Hill های اخیر داشته اند باید امیدوار بود تا یک Silent Hill خوب را شاهد باشیم تا با خاطره ای خوش از این سری این نسل را به پایان برسانیم. داستان به نظرگیرا، گیم پلی درگیر کننده با محیط Open World، گرافیک تکنیکی و هنری و نورپردازی فوق العاده و احتمالا موسیقی و صداگذاری عالی بیش از پیش ما را به Silent Hill: Downpour امیدوارد می کند.

Silent Hill: Downpour در 13 مارس 2012 برای کنسول XBOX 360 و به صورت 3D برای کنسول PS3 منتشر خواهد شد.